POPÜLER KÜLTÜRÜN RÜZGÂRI

Trabzon’da "Taşacak Bu Deniz "dizisinin oluşturduğu ilgiyi görmek çok güzel. Bir dizinin bölgenin doğasını, yaylalarını ve kültürünü geniş kitlelere tanıtması elbette değerli. İnsanların memleketinin güzelliklerini yeniden keşfetmesine vesile olması da küçümsenecek bir şey değil. Salah’ın yaylada oturduğu bir taş, diziden sonra insanların daha çok ilgisini çekmeye başladı.Fotoğraf çektirenler, o taşı görmek için gidenler oluyor. Bunda ne var denilebilir. Haklı da olunabilir. Ama bu ilginin bize düşündürdüğü başka bir taraf da var. Fakat aynı yaylalarımız maden sahalarıyla karşı karşıya kaldığında, meralarımız ve doğal alanlarımız tartışma konusu olduğunda gösterdiğimiz duyarlılık neden aynı ölçüde görünür olmuyor? Belki de mesele diziyi ve Salah'ı eleştirmek değil; Salah'ın ve dizinin bize gösterdiği güzelliği, kendi hayatımızda da görebilmek. Benzer bir durum mezarlık meselesinde de dikkat çekiyor. İnsanların dizide rol gereği hayatını kaybeden bir bebeğin mezarını ziyaret edip Fatiha okuması, aslında o hikâyeden etkilendiklerini gösteriyor. Buna saygı duymak gerekir. Fakat insan ister istemez kendi anne babamızın, yakınlarımızın mezarlarını ne kadar sık ziyaret ettiğimizi de düşündürmesi gerekmez mi? Demek ki ekranda gördüğümüz bir hikâye, bazen bize kendi değerlerimizi yeniden hatırlatabiliyor. O hâlde dizinin oluşturduğu ilgiyi küçümsemek yerine bundan bir şey çıkarmak daha doğru: Dizide gördüğümüz yaylanın kıymetini kendi yaylamızda da bilelim. Ekrandaki mezara gösterdiğimiz ilgi ve saygıyı kendi mezarlıklarımızdan da esirgemeyelim. Televizyonun, sosyal medyanın bize gösterdiği doğayı, gerçek hayatta da korumaya çalışalım. Çünkü diziler gelip geçer. Oyuncular değişir, hikâyeler biter. Ama bizim yaylalarımız, derelerimiz, mezarlarımız ve bu topraklarla kurduğumuz bağ kalır. Asıl mesele de galiba burada: Bir dizinin, bir futbolcunun bize hatırlattığı güzellikleri, dizi bittikten ve futbolcu gittikten sonra da koruyabilmek.